Het wordt weer lang wachten op dit perron en in de kou, want de trein heeft 'n vertraging van meer dan 'n half uur opgelopen. Het werd net omgeroepen: er zit 'n kat op de trein.

Dertien jaar lang heb ik zelf lief en leed met 'n poes gedeeld. Daarom zie ik het al heel scherp voor me, want ook mijn poes zat geregeld op het dak; van ons eigen huis, wel te verstaan. Je weet hoe poezen zijn. In 'n opwelling vliegen ze naar boven, 'n boom in of het dak op, zonder zich eerst af te vragen of ze straks wel even gemakkelijk weer naar beneden kunnen komen. Wanneer mijn poes naar buiten mocht, terwijl ik even weg was, dan klauterde ze aan de achterkant van het huis naar boven, het dak op, om er alle hoeken en gaatjes te onderzoeken of gewoon om zijn territorium daar zeker te stellen. Tegen de tijd dat ik aan de voorkant weer thuis kwam, stond ze daar echter op de dakgoot uiterst zielig te miauwen. Wist ze niet hoe ze terug of eraf moest, en verkeerde ze in de vrees dat zij er zijn hele verdere leven zou moeten doorbrengen.

Ik zeg met opzet "zij" en "zijn", aangezien ik mijn poes toch 'n beetje als persoontje beschouwde, en het gebruik van deze voornaamwoorden geslachtsneutraal en -overschrijdend is. (Ze heette "Danny". Dat is zowel 'n mannen- als 'n vrouwennaam, dus ook heel geschikt voor personen.) Desondanks is het natuurlijk hij, want mijn poes was helemaal geen echt persoontje. Dat persoonschap projekteerde ik slechts op hem. Ik moet mensen die het hier al behoorlijk moeilijk mee hebben nu reeds waarschuwen dat, indien en wanneer geslacht er wel toe doet, het weer zij en haar is. Dat ligt niet aan mij, maar aan de Nederlandse taal en dat geslacht.

Danny is nu al jaren dood. Postuum brengt ze al lang haar verdere leven door op het dak van het Internet als de hoofdrolspeelster in My Pussy. Elke maand weer trekt ze talloze bezoekers (m/v) van over de hele wereld, en inmiddels is ze een van de beroemdste poezen van het universum geworden. Ik moet toegeven dat dat ook 'n beetje aan de titel van het door mij geschreven gedicht ligt. Niet iedere native speaker of anderstalige denkt bij pussy onmiddellijk aan 'n volkomen normaal parti-colored straatkatje. Er bestaan echt erotomanen, vooral erotomannen, die bij het woord pussy allereerst aan iets heel anders denken en die voortdurend het Web afstruinen op zoek naar zulke pussies. 'n Deel van het grote bezoek is wellicht op die manier te verklaren. Dat neemt niet weg dat ik daaraan zelf zo onschuldig ben als 'n gerenommeerd handelaar in goede, onverslijtbare dozen, die misschien ook wat meer verkoopt dan zij op grond van de eigenlijke behoefte aan dozen zou mogen verwachten.

Nogmaals: toen Danny nog leefde (en nog helemaal niet beroemd was), stond ze menigmaal zielig op het dak aan de voorkant van ons huis te miauwen wanneer ze mij na mijn veel te lange afwezigheid zag aankomen. Op zo'n moment liet ze zich makkelijk vangen. Ik hoefde maar op mijn tenen te gaan staan en mijn handen omhoog te houden en ze sprong op me af. Als ze van mij echter naar binnen moest, omdat ik achter geen deur of raam open wilde laten staan, of iets dergelijks, dan kon ik doorgaans naar het persoontje fluiten. Hoe harder of vaker ik riep, hoe verder het zich van mij verwijderde. Wanneer katten je niet nodig hebben, hebben ze lak aan je en zijn ze stronteigenwijs. Ik ben bi en heb ook zeventien jaar 'n affektieve relatie met Trippel, 'n hond, gehad. Dus ik ken het verschil.

Niemand hoeft mij te vertellen dat 'n kat op de trein geen probleem zou behoren te zijn. Het is een van de grootste kommunikatieve problemen die je je maar kunt voorstellen! Als het mij als eigenaar en huisgenoot van 'n kat al niet lukte om het beest tegen zijn zin van het dak van mijn eigen huis te krijgen, dan kun je het met 'n vreemde kat op 'n vreemd dak wel helemaal vergeten. De machinist en de kondukteur en al die ter zake kundige forenzen en andere reizigers die zich nu op dat voor mij onbekende perron bereid tonen om 'n handje te helpen, kunnen het wel vergeten. Er is maar een oplossing: dat beest moet eerst zelf zin hebben om naar beneden te komen. De kans daarop is het grootst op 'n moment dat iedereen op het station het opgegeven heeft en heeft besloten maar lopend naar huis te gaan.

Ondertussen kan ik hier op dit station wel weer mooi staan wachten voor ik weet niet hoe lang. En ondertussen wordt het ook nog eens steeds donkerder en kouder. De oorzaak van de vertraging werd dit keer gelukkig omgeroepen, al was het dan wel met het nodige gekraak. En gelukkig is het dit keer slechts kattekwaad en niet 'n ongeluk veroorzaakt door een van die wel als personen door het leven gaande medemensen die zware voorwerpen op de rails leggen of erboven laten hangen -- medemensen die minstens even misdadig zijn als de voorwerpen zwaar zijn. Ook om te horen dat dat niet het geval is, is het wel zo plezierig om de juiste oorzaak van 'n vertraging even medegedeeld te krijgen.

Wacht even! Ze roepen het weer om: "... 'n vertraging van ongeveer vijfentwintig minuten wegens 'n ka...". O, nee! Wegens 'n kapotte trein.

60.VNO